Wyniki 9 konkursu haiku - zima.

Aż 24 osoby przysłały swoje haiku. 

Tak jak ostatnio, Panie górą. 

Sława po raz trzeci startowała w konkursie i ... po raz trzeci wygrała!

A teraz już wyniki: 

1.

styczniowy półmrok

rzeka traci

swój szum

Sława Sibiga 26 (5+5+5+4+4+3)

2.

igiełki szronu
w gałązkach tarniny
piórka rudzika

Zuzanna Truchlewska 26 (5+5+4+4+3+2+2+1)

3.

ślizgawica -

starsze małżeństwo

znów trzyma się za ręce

Agnieszka Malinowska 22 (5+5+5+4+2+1)

4.

ogród w śnieżycy

gałęzie jałowca

ciążą ku ziemi

Agata Rak 22 (5+4+4+4+3+1+1)

5.

więc odchodzisz -
w kryształkach lodu
cały mój świat

Anna Mazurkiewicz 20 (5+5+5+5)

6.

parking o świcie
facet ze skrobaczką
przerywa ciszę

Karol Rosiak 17 (5+4+3+3+2)

7.

wiosna tuż tuż
drżą pod dachami
sopelki lodu

Anna Mazurkiewicz 16 (5+4+4+3)

8.

mglisty księżyc

wędkarz  pochyla się

nad przeręblą

Sława Sibiga 16 (5+4+3+2+1+1)

9.

topniejąca kra -
z jego ust płyną pierwsze
ciepłe słowa

Urszula Wielanowska 14 (5+4+4+1)

10.

stara lodziarnia

kolejny dzień topnieją

sople na dachu

Katarzyna Tkacz 14 (5+3+3+2+1)

11.

poczucie ciepła

grzechot kostek lodu

w szklance whisky

Agnieszka Rychter-Niesobska 14 (4+3+3+3+1)

12.

kruszeją lody –
jeszcze milczą oboje

Krzysztof Kokot 14 (4+3+2+2+2+1)

13.

spękany lód -
czy zdążysz wrócić
z tamtego brzegu?

Marek Kozubek 12 (4+4+3+1)

14.

lodowaty wiatr
głęboki dekolt kioskarki
wydającej resztę

Karol Rosiak 11 (5+3+2+1)

15.

nagły niepokój -
na zamarzniętej rzece
dziecięca wrzawa

Robert Nowak 11 (3+3+2+2+1)

16.

marznący deszcz

w ogródkach wyrosły

lodowe rzeźby

Iwona Startek 10 (5+2+2+1)

17.

na ślizgawce

odwilż - ćwiczę

chodzenie po wodzie

Iwona Startek 10 (4+4+2)

18.

pałac na lodzie-
śpią szare mandarynki

z kuprem w przeręblach

Zbigniew Milewski 9 (4+3+2)

19.

zimowy spacer
ślizgawka pod nogami
zwalniam tempo

Halina Ewa Olszewska 8 (5+3)

20/21.

bezgwiezdna noc

trzask lodu pod butami

wybudza sroki

Agnieszka Malinowska 8 (5+2+1)

kapiące sople-
na poduszce leży kot
do góry brzuchem

Krzysztof Kokot 8 (5+2+1)

22.

spacer nad rzeką
wróbel ślizga się
po krze

Monika Sasanka 8 (4+2+2)

23.

mróz coraz większy
zimne słońce nadziane
na czubi drzew

Zuzanna Truchlewska 7 (5+2)

24.

po radioterapii -
przez sopel lodu
wschód słońca

Marek Kozubek 6 (4+2)

25.

przeszklona wiata -

lodowe ornamenty

w świetle latarni

Grażyna Werner 6 (3+3)

26.

tęczowy motyl płynie

na stalowych  skrzydłach  łyżew

wprost na podium

Zuzanna Laudan 5 (3+1+1)

27.

ślizgawka
dziewczynka uczy
staruszka

Adam Augustin 4

28.

słoneczna dieta
- rzędy sopli pod dachem
cieńsze z dnia na dzień

Teresa Radziewicz 4 (3+1)

29.

para na lodowisku -

z moich ust zachwyt

i para

Robert Kania 3

30./31.

diamentowy sopel

płacze w promieniach słońca

idzie wiosna

Zuzanna Laudan 3 (2+1)

rzeźba z lodu

obok serca wyryte

wyznanie miłości

Agnieszka Rychter-Niesobska 3 (2+1)

32./33./34.

co za muzyka!
trzask i dudnienie lodu
pod nogami

Grażyna Kaźmierczak 1

nadchodzi wieczór

zapada głucha cisza

nad lodowiskiem

Sylwester Cybort 1

siarczysty mróz

kałuże na drodze

skute grubym lodem

Grzegorz Pils 1

tym razem bez punktów

brzęczenie lodu -
odkładam na stół pustą
szklankę do whisky

Robert Nowak 0

lizanie sopli

ileż to lat minęło

wspomnienia dziecka

Sylwester Cybort 0

mam dużo czasu...
przez pole skute lodem
pójdę na skróty

Urszula Wielanowska 0

marzanna
kruk kracząc na krze
spływają

Adam Augustin 0

na środku rzeki
dzieci w uszatkach
ryzykowny hokej

Halina Ewa Olszewska 0

rzeki pod lodem -

znieruchomiałe statki

bez pasażerów

Grażyna Werner 0

staw w słońcu

pies kruszy lód przy brzegu

fontanny wody

Agata Rak 0

sygnał karetki
oblodzone chodniki
czeka zbyt długo

Zbigniew Milewski 0

trzaskający mróz
jeziorem niesie się
dudnienie lodu

Grażyna Kaźmierczak 0

w styczniowe mrozy
błyski łyżwy na lodzie
na wardze czerwień

Teresa Radziewicz 0

wizyta w schronisku

tak mocno skute

lodem jezioro

Katarzyna Tkacz 0

zimny front -

z jeziora

lodowisko

Robert Kania 0

The results of the DIOGEN INTERNATIONAL WINTER HAIKU COMPETITION  2012. FOR HAIKU, SENRYU AND TANKA

czyli ogłoszenie wyników zimowego konkursu  Diogen 

moje wyróżnione haiku

wigilijna wieczerza -
tylko zimowy księżyc oświetla
pusty stół

Christmas Eve diner -

only winter moon illuminates

empty table

Badnja večera -

samo zimski mjesec obasjava

prazni stol

Pierwsza w tym roku haiga w Daily Haiga

 

gorąca herbata -

daleko

cichy grzmot

Po raz trzeci znalazłem się w tym wspaniałym gronie.

Podziękowania dla Krzysztofa.

Konkurs nr 9 – zima

1. Temat: Lód (sople, ślizgawka, lodowisko, rzeka skuta lodem, oblodzony chodnik itp., mogą być też dyscypliny sportowe związane z lodem: np., hokej, łyżwiarstwo figurowe i szybkie, bobsleje)

2. Termin: do 3 lutego 2013, niedziela, do godziny 12.00.
3. Każdy może przysłać dwa niepublikowane nigdzie haiku; forma dowolna.
4. Haiku proszę przysłać na adres: ad.eddie.ad@gmail.com w tytule wpisać „konkurs nr 9 – zima”.
5. Haiku proszę podpisać swoim imieniem i nazwiskiem.
6. Proszę wpisać haiku w treść maila, nie jako załącznik.
7. Każdy uczestnik konkursu zobowiązany jest do głosowania. Głosujemy w następujący sposób: za pierwsze miejsce 5 punktów, za drugie 4pkt, za trzecie 3pkt, za czwarte 2pkt, za piąte 1 punkt. Tylko tak! Gdy dwa lub więcej haiku otrzyma taka sama ilość punktów, wyżej jest to haiku, które zdobyło więcej razy 5 punktów potem 4 itd. np.
a. haiku nr 1 (5+3) = 8 punktów
b. haiku nr 2 (4+2+1+1) = 8 punktów
wyżej jest haiku nr 1.
8. Nie głosujemy na swoje haiku!
9. Gdy ktoś nie zagłosuje, jego haiku zostaną wykreślone z zabawy.
10. Termin głosowania od 3 do 10 lutego 2013, niedziela, do godziny 12.00
11. Pierwsza trójka otrzymuje nagrody (jeszcze nie wiem jakie, ale będą).
12. WAŻNE!
Jeżeli ktoś nie otrzyma potwierdzenia po wysłaniu haiku lub punktów w ciągu 24 godzin, proszę o kontakt przez forum, bloga lub facebook’a
forum haiku: nick eddie
blog: eddie-ad.blogspot.com
facebook: Andrzej Dembończyk

Każdy kto weźmie udział w zabawie, automatycznie akceptuje wszystkie punkty regulaminu.

Moja druga haiga w magazynie Diogen

 

Wszystkich Świętych -

obok grobu babci

martwy wróbel

Dan Svih svetih

pored bakinog groba

mrtav vrbac

Croatian translation by Đ.V.Rožić

Na stronie Diogen moja haiga. Rysunek Renia Olszówka

jesienne popołudnie -

na ławce w parku tylko

żółte liście

jesensko poslijepodne

na klupi u parku samo

žuto lišće

 Croatian translation by Đ.V.Rožić.

I na koniec roku jeszcze miła wiadomość z Chorwacji. 
Na internetowej stronie Diogen kilka moich haiku, tanka, i dwie haiga, 
wszystko w tłumaczeniu na chorwacki. 
Wiosną będzie wersja papierowa :)

Croatian translation by Đ.V.Rožić.

Poniżj jedno haiku, reszta póżniej

bus stop –

between our glances

snowflakes

stajalište autobusa –

između naših pogleda

pahulje snijega

przystanek -

między naszymi spojrzeniami

płatki śniegu

W 104th. WHA Haiga Contest  znalazła się również moja haiga

świt -

pierwsze żółte liście

unoszą się na rzece

Moje drugie opowiadanie w Magazynie Materiałów Literackich CEGŁA, 
krótkie i trochę dziwne... 

"Krótkie opowiadanie o samotności: Rozmowa na ławce"

Krótkie opowiadanie o samotności:

Rozmowa na ławce

Staruszek siedzący na ławce przed swoim domem kiwnął na chłopaka. Marek podszedł nieco zdziwiony.

- Dzień dobry, pomóc w czymś?

- Usiądź na chwilę młodzieńcze.

- Już nie taki ze mnie młodziak - rzekł z uśmiechem Marek siadając na ławce - niedawno skończyłem trzydziestkę.

- Jak Ci na imię?

- Marek - a panu?

- Na mnie wszyscy wołają tu staruszek.

- Niech i tak będzie. Co pan chciał ode mnie?

- Jesteś tu nowy?

- Tak, przyjechałem miesiąc temu. Przeczytałem ogłoszenie "Potrzebna pomoc przy gospodarstwie". Czy jakoś tak. Zarobki małe ale za to pokój i trzy posiłki dziennie za darmo. Konkurencji nie było.

- Długo tu zostaniesz?

- Nie wiem, może rok, może dłużej. Zobaczę. A właściwie dlaczego pytasz staruszku?

Staruszek nie odpowiedział. Milczał przez chwilę potem rzekł - i tak z miejsca na miejsce i zawsze sam?

- Tak. Ale nie odpowiedziałeś dlaczego to Cię interesuje.

Staruszek znowu milczał przez chwilę.

- Pewno masz gdzieś dom, przyjaciół?

- Dom mam, przyjaciół nie.

- Już nie - rzekł z uśmiechem staruszek

- Słucham?

- Mówię, że już nie masz przyjaciół. Kiedyś pewno miałeś ale zerwałeś wszystkie kontakty.

- A skąd to możesz wiedzieć? I dlaczego pytasz o to wszystko?

Staruszek znowu milczał przez chwilę zanim rzekł - znałem kiedyś chłopaka, był taki jak ty.

- Jasne i zaraz zaczniesz mi mówić co w życiu robię źle. Dzięki ale pójdę już.

- Opowiem Ci Twoje życie chcesz?

- O! To by było ciekawe - zaśmiał się chłopak - nikt nie zna mojego życia ale słucham, słucham. Drwiący uśmiech pojawił się na jego twarzy.

Staruszek zanim rzekł znowu trochę pomilczał - Pewnego dnia stwierdziłeś że masz dość życia wśród ludzi. Myśl ta dojrzewała w tobie przez miesiące a może nawet lata. Zacząłeś ograniczać grono swoich przyjaciół. Degradować ich z przyjaciół na kolegów. A potem zawężałeś grono swoich kolegów. Spotykałeś się z nimi coraz rzadziej. Jeżeli miałeś dziewczynę to z nią zerwałeś. A raczej zrobiłeś tak, że razem stwierdziliście że nie pasujecie do siebie. Ciągle uśmiechałeś się do wszystkich równocześnie odsuwając się od wszystkich i budowałeś coraz większego muru wokół siebie.

Staruszek przerwał na chwilę. Spojrzał na Marka. Jego twarz wyrażała lekkie zdziwienie. Staruszek uśmiechnął się do siebie i mówił dalej. - To wszystko wbrew pozorom kosztowało cię dużo wysiłku. Bardzo dużo wysiłku - pokiwał głowa zamyślony staruszek. - W końcu wyruszyłeś w świat. Sam... Radosny... Uśmiechnięty. Robiłeś co chciałeś. Spotykałeś ludzi. Zostawali twoimi znajomymi, kobiety kochankami na miesiąc, rok, może dłużej. Dopóki nie szedłeś dalej. Wolny i szczęśliwy w swojej samotności.

- No brawo - odparł Marek nieco zaskoczony - coś się tam zgadza. Tym chłopakiem był twój syn? Mieszkasz z kimś w tej chacie? A może żyjesz sam?

- Myślę że nie coś a wszystko się zgadza - odrzekł wesoło staruszek - to nie był mój syn tylko znajomy który opowiedział mi swoje życie. A w tej chacie mieszkam z Sabriną.

- Rzadkie imię - rzekł Marek – no, na mnie już czas.

- A nie chcesz posłuchać jak dalej potoczy się twoje życie?

- Co? - wykrzyknął Marek - prawdziwy prorok mi się trafił. Posłucham chętnie jak będzie wyglądało moje życie.

Staruszek zauważył że mimo wesołości i zdziwienia Marka, jego twarz zdradza niepokój - Będziesz tak żył jeszcze jakiś czas - zaczął‚ staruszek - aż pewnego dnia zauważysz, że w niektórych miejscach chcesz przebywać dłużej, że z niektórymi ludźmi będziesz chciał być przez dłużysz okres czasu albo spotykać się z nimi cały czas. Nie będzie cię już bawiła szybka zmiana miejsc i zajęć. Później zaczniesz wspominać tych ludzi których spotkałeś na swojej drodze. Myśleć o nich. Zobaczysz, że traktowałeś ich jak przyjaciół chociaż wtedy tak o nich nie myślałeś. Zacznie ci ich brakować. Będziesz chciał wrócić do miejsc, w których już byłeś, spotkać tam tych ludzi. Aż zaczniesz sobie na siłę wmawiać że jest Ci ciągle dobrze w twojej samotności w twoim życiu otoczonym murem. Coraz więcej wysiłku będzie to od ciebie wymagało. A pewnego dnia obudzisz się i stwierdzisz, że brakuje ci dotyku dłoni, dotyku innej osoby. I będzie już za późno na powrót do świata.

Staruszek skończył i zapadła dłuższa cisza.

- Ale nawet jak tak będzie - przerwał milczenie Marek - można wtedy wrócić do świata...

- Ha - przerwał mu staruszek - wtedy będzie już za późno.

- Nie rozumiem?

- Będzie ci brakowało drugiej osoby, a nie powrotu do świata. Nie odnajdziesz się w nim. Dalej ci będzie przeszkadzał hałas, styl życia ludzi - wyścig szczurów, będziesz ciągle szukał ciszy i spokoju tylko że będziesz chciał mieć drugą osobę koło siebie.

- To się ożenię - zawołał wesoło Marek.

Teraz zaśmiał się staruszek - nie zrobisz tego. Nie zaprosisz nawet kobiety na kawę bo nie będziesz umiał, bo będziesz się bał że ona też bierze udział w wyścigu szczurów, bo będziesz się bał, że to nie ta jedyna, bo ciągle będziesz uciekał do samotności. A nawet jeżeli jakaś kobieta zaprosi cię na kawę, to wynajdziesz mnóstwo sposobów by się wymigać. Z tej drogi już nie będzie odwrotu.

Staruszek skończył mówić. Zamknął oczy i siedział.

- Dziwny z ciebie człowiek staruszku. A co się stało z twoim znajomym?

- Umarł samotnie. Właściwie umarł już za życia.

- Naprawdę dziwny z ciebie człowiek. Pójdę już. Marek wstał z ławki i podał rękę staruszkowi - Pozdrów żonę, rzadkie imię ale bardzo ładne. Do widzenia.

- Pozdrowię. Do widzenia chłopcze.

Staruszek wszedł powoli do chaty - Sabrina gdzie jesteś, pozdrawia cię jakiś młody chłopak. Sabrina - wołał wesoło staruszek.

Sabrina weszła cicho do pokoju, podeszła do staruszka i otarła się o jego nogi.

- Tak już czas, zaraz dostaniesz mleczka w swojej ulubionej miseczce.

*****

Tydzień później staruszek poszedł do gospodarstwa gdzie zatrudnił się Marek i zapytał o niego

- Odszedł trzy dni temu –poinformowała go gospodyni - dziwny z niego był chłopak. I znowu muszę dać ogłoszenie do gazety – a coś się stało?

- Nie, nic – uśmiechnął się staruszek.

W Asahi "sypnęło" na koniec roku "polskimi haiku". Jest też jedno moje:

Christmas -
around the house
the smell of gingerbread

święta -

w całym domu

zapach piernika

Haiku wprawdzie stare ale w angielskiej wersji prezentowane po raz pierwszy

zimowy wieczór
na starym grobowcu
przysiadł kruk
ciągle pamiętam
twój ciepły uśmiech

The 103rd WHA Haiga Contest, 4 haigi z Polski. Moja o jesiennym deszczu. 

Rysunek: Renia Olszówka

jesienny deszcz -

pod liściem dębu

mały pająk

ruiny zamku -
na starych kamieniach
świeży mech